Peluquería-tra-la-la-la

Ik heb amper plaats genomen en mijn jas uit gedaan, of daar komt ze op mijn tafeltje af. Een geblondeerde dame van onbenoembare leeftijd, uitgedost in een kleurrijk gewaad, met een enorme hoed op. Ze heeft zichtbaar haar best gedaan er op haar mooist uit te zien vandaag. Ter kennismaking drukt ze me haar ‘kaartje’ in de hand: een gekopieerde, dubbel geplakte, uitgeknipte foto waarop ik vaag haar gezicht herken, met op de achterkant in een bibberig handschrift haar e-mailadres. Voor al mijn feesten en partijen is ze beschikbaar. Uiteraard wil ze graag weten waar ik vandaan kom, en of ik ook ga zingen. Ze sluit haar welkom af met een plakkende kus op mijn wang en loopt terug richting de piano.

Ik ben zojuist beland in de Peluquería de la Época, een kapperszaak met de sfeer van vervlogen tijden, die tevens dienst doet als koffiesalon. Het is net een museum, een kleurrijk decor van wandenhoge kasten vol ouderwetse snuisterijen, zeepdozen en allerhande kappersgerei, met antieke kappersstoelen tegenover grote, glimmende, in krullen gevatte spiegels. Als één van de goed bewaarde geheimen van mijn wijk schuilt het onopvallend in de schaduw van hoge bomen, net voorbij de Mercado de Progreso. In de namiddag verzamelen liefhebbers van het gezongen levenslied zich in dit antiquiteitenkabinet, om onder begeleiding van een pianist hun vocale vaardigheden ten gehore te brengen.

Ik heb me in een wereld gewaagd waar tango, fado, bossanova en een enkele aria klinken. Waar de gloedvolle bezieling, de resonantie van de stemmen en de sfeer van het gezamenlijk zingen en luisteren de aanwezigen meevoeren in de emotie van een gelukzalig rustmoment. De zangers en zangeressen zijn stuk voor stuk minstens zo oud als het decor, maar al zingend vervagen de jaren en hervinden ze een jeugdig elan. Inmiddels ben ik aan het tafeltje naast mij genodigd en word ik door twee heren ingewijd in de roddels en rituelen van het etablissement. De dame met de hoed is een heuse diva, vertellen ze. Ze is al over de tachtig jaar maar komt altijd en heeft nog nooit twee keer hetzelfde gedragen. Ze mist wel eens een noot maar het publiek is vergevensgezind: het applaus klinkt voor eenieder even luid. Een andere dame, vorig jaar nog tweede in de Argentijnse versie voor oma’s van The Voice Of, zingt loepzuiver een stuk opera. Mijn tafelgenoten dringen erop aan dat ik ook wat zing. Dat is het idee: niet alleen komen halen, maar ook iets brengen. Het mag iets Nederlands zijn of iets Frans, of desnoods iets Engels. Het mag gerust iets eenvoudigs zijn. Alsof ik zomaar even een heel lied uit mijn mouw schud! Ik zing wel eens wat, en plankenkoorts heb ik niet. Maar ik kan niet ongeoefend dit verwachtingsvolle publiek spontaan op iets moois trakteren. Men accepteert uiteindelijk mijn weigering, maar laat mij slechts gaan met de belofte beter voorbereid terug te keren.

Sindsdien loop ik te denken wat ik zal gaan zingen: een paar smeuïge smartlappen, Het kleine café aan de haven? Belofte maakt schuld en ik verheug me erop de Peluquería op een mooie middag eens te verrassen. Als klap op de vuurpijl neem ik mijn eigen muzikale omlijsting mee: mijn huisgenootje op de accordeon. Wie weet worden we wel beroemd. Ik laat alvast de kaartjes drukken.

"Tralalala" schreef ik in januari 2013 en verscheen in mijn column Mi Buenos Aires pequeño, in het februari-nummer van tangotijdschrift La Cadena.

De wetten van de tango

Hoe kan een column die als ode aan de vriendschap begonnen is, uiteindelijk eindigen met een titel als deze? Terwijl Nederland smachtte naar een beetje zomerzon, dacht ik in de Argentijnse winter na over de essentie van vriendschap. Directe aanleiding was het vertrek van de zoveelste dierbare vriendin (Nederlandse) uit mijn leventje hier. Met stip het vreselijkste maar helaas onoverkomelijke onderdeel van een internationaal bestaan: afscheid. Het is telkens weer een klap als er goede vrienden vertrekken, met pijn in mijn hart zie ik ze gaan. Ik vertelde één van de reeds vertrokkenen (Argentijn) hoe ik me voelde. ”Je zou er zomaar een tango over kunnen schrijven” zei hij. Omdat ik niet de pretentie heb mijn persoonlijke sentimenten in hartverscheurend tangoproza te kunnen vertalen, zocht ik naar andermans  tekst. Tussen alle liefdestragiek trof ik zowaar een tango die de vreugde van de vriendschap bezingt (Amigos que yo quiero - Hugo Gutiérrez ).

Rond die tijd (20 juli) was het de Dia del Amigo. Een soort Valentijnsdag maar dan zonder de vlinders. Een commercieel fenomeen om “al” je zogenaamde vrienden te laten weten dat je één keer per jaar aan ze denkt. De feliz día sms’jes van lang vergeten personen vliegen je om de oren en op Facebook verschijnen mierzoete berichtjes, van vage bekenden die je eigenlijk nooit ziet. Van je echte vrienden krijg je niks. Echte vrienden weten hoezeer je ze waardeert. Daar komt geen lullig jaarlijks berichtje aan te pas.

Behalve aan digitale erosie is het Argentijnse vriendenlandschap met name aan eenzijdigheid onderhevig. Vriendschap tussen man en vrouw bestaat niet. Er zit altijd meer achter een ogenschijnlijk onschuldig contact en er is veel jaloezie. In gezelschap als stelletje handjes vasthouden is hier de gewoonste zaak van de wereld. Alsof je je partner direct kwijt raakt als je hem of haar loslaat. Het is me al geregeld overkomen dat ik – nieuw binnen een gezelschap – bij het aanknopen van een gesprekje binnen 2 à 3 minuten een lichtelijk verstoorde eega zie verschijnen. Manlief mompelt nog gauw iets in de trant van “esa es mi señora” in plaats van de dame netjes aan me voor te stellen en beiden beschouwen het gesprek als beëindigd. Als aantrekkelijke, buitenlandse vrijgezel wordt je niet geacht te integreren. Kom liever gekooid en gekortwiekt net als de rest, dan kan iedereen met een gerust hart z’n wederhelft loslaten zonder in paniek te hoeven raken of een hysterische aanval van verlatingsangst te krijgen.

Ik kan niet zeggen dat ik niet gewaarschuwd was. Door de schrijfster van het boek dat zijn titel aan deze column gaf. Marleen de Vries heet ze, en ze trekt verrassende vergelijkingen tussen de wetten van het leven en de liefde en de wetten van de tango. Haar persoonlijke verhaal schetst hoe moeilijk het integreren is in een land als Argentinië, zeker als single. Ze schrijft dat ze per definitie bedreigend was voor vrouwen die in een relatie zaten en bang waren dat hun man het in zijn hoofd zou halen haar – een Europese vrouw (de droom van iedere Argentijn) - het hof te maken.

3 Jaar geleden leek het me lichtelijk overdreven. Maar Marleen had gelijk. Voor het delen van lief, leed en veel vermaak heb ik inmiddels mijn (voornamelijk vrijgezelle) amigas. Voor de broodnodige amigos... rest mij niets dan de wetten van de tango te gehoorzamen.

"De wetten van de tango" schreef ik in september 2012 en verscheen in mijn column Mi Buenos Aires pequeño, in het oktober-nummer van tangotijdschrift La Cadena.


Voor de volledigheid de tekst van genoemde tango:
Amigos que yo quiero - Hugo Gutiérrez

En la vida tenemos mil cosas
que son grandes, sublimes y hermosas,
que ennoblecen y alegran el alma
alentándonos el corazón.
Pero hay una sutil y suprema
que nos llega tranquila y serena,
es hombría y lealtad,
sentimiento y bondad,
es sublime… se llama amistad.

Amigos que yo quiero
escuchen este tango,
que lleva entre sus notas
un apretón de manos.
Fue escrito con el alma
pensando en la amistad
con lágrimas lo canto
por los que ya no están.
Alcemos nuestras copas
aquí en el viejo bar
que mientras haya amigos
dan ganas de cantar.

La existencia si es negra condena
con amigos parece verbena,
sin amigos no vale la pena
esta vida llena de dolor.
Los amigos igual que poetas
tienen hondas ternuras secretas,
acerquémonos más a la noble amistad
que nos llena de fe y de bondad.

Amigos que yo quiero
escuchen este tango,
que lleva entre sus notas
un apretón de manos.
Fue escrito con el alma
pensando en la amistad
con lágrimas lo canto
por los que ya no están.
Alcemos nuestras copas
aquí en el viejo bar
que mientras haya amigos
dan ganas de cantar.

La esencia

Sábado por la tarde, escribiendo mi columna mensual. Me derrito, el sudor se desliza por mi espalda. Las nubes de una tormenta se acumulan sobre la ciudad y la humedad va a pasar el límite natural, una descarga esta noche será inevitable. Mi compañera Anke llega a casa, anuncia que esta noche su ex va a tocar. Festival de Tango Independiente, en la calle, en Boedo. Donde voy frecuentemente, a Pan & Arte, mi restaurante favorito. Bonito lugar, con su propio teatro, música en vivo, arte en la pared, comida deliciosa, pan fresco. A solo 10 minutos en bicicleta, bicisenda de puerta a puerta, perfecto.

Se pone más y más gris, cerramos las puertas y ventanas. Adentro el aire acondicionado nos sopla frescura mientras afuera la tormenta reúne a sus fuerzas. Gotas gordas caen, necesitamos entrar la ropa tendida! La lluvia previene que cosas acontecen. Cuando llueve es para los argentinos como la señal roja: quédate donde estás y no te muevas. Me temo que me estoy volviendo un poco argentina. Ya me imagino un aburrido sábado, con una película en el sofá. Anke dice que vayamos. Que nos tomemos el autobús en vez de la bici. Y un paraguas.

Acompañadas de relámpagos luminosos y truenos atronadores caminamos hasta la parada del colectivo. La lluvia sigue siendo maravillosamente apagado. La tormenta apenas nos golpea, sin embargo, produce una atmósfera bochornosa, cargada de expectativas. Hablamos y hablamos, Anke acaba de regresar de un largo viaje y el colectivo toma su tiempo. Al llegar a Boedo resulta que el festival al aire libre se movió hacia adentro, hacia el techo del teatro de Pan & Arte. Un espacio enorme, cubierto con una lona que a veces ondea peligrosamente en el viento. Caminamos hacia arriba, escuchamos música. Ya hay mucha gente, la tribuna en forma de escalera está llena. Nos paramos entre los otros, miramos, escuchamos, bebemos. La tormenta parece estar reflejada en el tango. Los feroces bandoneones la provocan, los furiosos violines la desatan. Pero nada nos puede dañar a nosotros, en la intimidad del desordenado techo teatral.

Encontramos al ex-novio, y sus compañeros de casa. Él cantará en el quinteto que toca a lo último. Una sorpresa cuando aparecen en el escenario con meros instrumentos de viento. Nunca antes escuché tango puro en forma de música de viento. Sus sonidos de terciopelo me pueden cautivar en cualquier tipo de música, y esta noche son intensamente hermosos, acariciando el alma; los tonos prolongados de los trombones, el resueño más pesado de la tuba, el toque suave de la trompeta. El staccato de la tuba parece hecho para el ritmo acompasado del tango, los demás instrumentos tejen a su alrededor una telaraña melódica, que conmueve en su serenidad. El canto expresa emoción, roza melancolía, cosecha por lo menos tantos aplausos como la música. La naturaleza parece una vez más reflejar la atmósfera de la música, la tormenta ahora está domada.

Doy las gracias a Anke, sin ella no hubiera salido. Ella me las da a mí, sin mí, se hubiera quedado en casa. Nos reímos y brindamos, alegre de que "mi" Pan & Arte se presentó a ella de manera tan especial. Nos prometemos solemnemente de llevarnos a más de estos lugares, los cuales, cada uno a su manera, encarnan la esencia de nuestra Buenos Aires. Para seguir descubriendo la hermosura que nos ofrece la ciudad. La próxima vez me toca a mí y yo voy a dejarme llevar con mucho placer.

De essentie

Zaterdagmiddag, ik schrijf aan mijn maandelijkse column. En smelt, de zweetdruppels glijden over mijn rug. Dikke donderwolken pakken zich samen boven de stad en de luchtvochtigheid gaat een door de natuur voorgeschreven limiet overschrijden, een uitbarsting zal vanavond onvermijdelijk zijn. Huisgenootje Anke komt thuis, kondigt aan dat haar ex vanavond optreedt. Festival de Tango Independiente, op straat, in Boedo. Ik kom daar geregeld, bij Pan&Arte, mijn lievelingsrestaurant. Fijne plek, met een eigen theater, regelmatig live muziek, kunst aan de muur, heerlijk eten, vers brood. Op 10 minuten fietsen, met fietspad van deur-tot-deur, perfect.

Het wordt grijzer en grijzer, we sluiten deuren en ramen. Binnen blaast de airco ons koelte toe terwijl buiten de storm zijn krachten verzamelt. Dikke druppels vallen, de was moet naar binnen! Regen betekent echter dat dingen niet doorgaan. Bij regen gaat voor Argentijnen het sein op rood: blijf zitten waar je zit en verroer je niet. Ik vrees een beetje Argentijns te worden. Zie al een saaie zaterdagavond voor me, met een filmpje op de bank. Anke zegt dat we gaan. Dat we de bus nemen in plaats van de fiets. En een paraplu mee.

Begeleid door bliksemflitsen en geduchte donderklappen lopen we richting bushalte. De regen blijft echter wonderwel uit. De storm raakt ons zijdelings, produceert vooralsnog slechts een broeierig sfeertje, dat verwachtingsvol stemt. We praten en praten, Anke is net terug van een lange reis en de bus neemt zijn tijd. Bij aankomst in Boedo blijkt het openlucht festival naar binnen verplaatst, naar het dak van het theater van Pan&Arte. Een enorme ruimte, overdekt met tentdoek, dat af en toe vervaarlijk klappert in de wind. We lopen naar boven, horen muziek. Er zijn al veel mensen, de trapvormige tribune zit vol. We staan tussen de anderen, kijken, luisteren, drinken wat. Het onweer lijkt zijn weerklank te vinden in de tango. De onstuimige bandoneons dagen het uit, de furieuze violen zwepen het op. Maar niets dat ons deren kan, daar in de intimiteit van een rommelig theaterdak.

De ex is er, en zijn huisgenoten. Hij zal zingen, in het kwintet dat als laatste optreedt. Een verrassing als ze op de bühne verschijnen met louter blaasinstrumenten. Nooit eerder hoorde ik tango puur in de vorm van blaasmuziek. Die fluwelen klanken kunnen me in elk soort muziek bekoren en vanavond zijn ze intens en zielstrelend mooi; de slepende tonen van de trombones, het zwaardere gehoempa van de tuba, het milde geschetter van de trompet. Het staccato van de tuba lijkt gemaakt voor het afgemeten ritme van de tango, de overige instrumenten spinnen daaromheen een melodieus web, dat ontroert in zijn sereniteit. De zang verwoordt emotie, brengt een ultieme streek melancholie aan, oogst minstens zoveel bijval als de muziek. De natuur lijkt zich wederom aan de sfeer te spiegelen, de storm is nu getemd.

Ik bedank Anke, zonder haar was ik de deur niet uitgegaan. Ze bedankt mij, zonder mij was ze thuis gebleven. We lachen en proosten, verheugd dat ze “mijn” Pan&Arte op deze buitengewoon bijzondere manier heeft leren kennen. We beloven plechtig elkaar naar meer van deze plekken mee te nemen, die ieder op eigen wijze de essentie van ons Buenos Aires belichamen, te blijven ontdekken hoeveel moois zij ons biedt. De volgende keer is het mijn beurt en ik ga me met alle plezier laten meeslepen.

The questions of 2012

Do you really have 101 of them?

A cute little boy in front of the elevators in the apartment building of my Italian friend Marco, where I spent three weeks dog sitting the Dalmatians. They are the loveliest lady dogs and I take care of them with great pleasure. But 101?! And then walking them two by two, can you imagine.

Where’s the Dutchy?
The Well Very Learned Professor Mario Marino after his first lecture Physiology, the day that Argentina and the Netherlands would encounter each other in the Olympic arena for hockey gold. After his lecture he wanted to know who was supposed to be the Holandesa of the two European ladies in the front row (my German fellow student Maxi and I), to remind me that later that day battle would break loose. In case of Dutch victory they would very much appreciate my absence in class J The last four months I very much enjoyed listening to the lectures of the most charming professor of our faculty (with associated reputation ...). His next legendary statement, when we met a few weeks later – silver hockey sorrow forgotten - : "I still got semen from the Netherlands". Ehm .. ok!?!? Turned out he breeds horses and is interested in the Dutch warmblood. Hence.

Can you please write that down?
The oldest Professor of Biochemistry, Dra. Martha Beconi, during my oral final exam for Biochemistry. I was very fortunate that day: I got to entertain this eminence grise that reached her retirement age years ago, with my knowledge of the citric acid cycle and all other processes in the energy metabolism of our cells. Afterwards I heard that her department is trying to limit the collateral damage of her interference, but she still retains the privilege to take oral exams without an assistant teacher. I did not think I would be needing pen and paper. Suddenly I realized that she is deaf and simply did not understand me and my answers. Panic! After 15 minutes of non-communication, I got off with a fright and a meagre seven...

What about "chicos"?
54 Year-old Argentine date over dinner in a cosy little restaurant in Palermo. Chicos? Somewhat surprised, I began to think of his 27-year-old counterparts that occasionally chase me in pubs or discos, invariably starting their open mouthed attacks after a few sentences or dance steps, shamelessly stuffing my throat with their tongue. I estimated, however, that my dinner companion would not be completely up-to-speed with the prevailing disco/meat-market manners and gently tried to formulate a politically correct answer. Mistake! He did not ask about my experiences with the competition but inquired about my family-planning! Inwardly I laughed out loud about the completely conflicting associations caused by this single word. So he needed a second nest and chose me to hatch the eggs? So he presumed to tactically tackle the tricky matter just before dessert? The mutual interpretation errors were very indicative of our non-corresponding communication styles. Doomed to fail, this date...

WHY HERE?
By far the most frequently asked and ever recurring question of many Argentines. So often, that I got fed up a bit answering it. Maxi and I have a mini-competition "The Most Original Answer to Least Original Question". Maxi usually wins, she excels in bizarre answers. Nobody can imagine why the hell we want to study here. I have previously written about the national inferiority complex of the Argentines (see my blog Hulde - sorry, only in Dutch). Europeans are put on a pedestal, Europe is paradise (crisis or no crisis). On the 8th of November there was a mass demonstration, but the protests already started earlier in 2012 (see my blog Enjoy the ride – again GoogleTranslate will need to be your friend).

De vragen van 2012

Heb je er echt 101?

Een allerschattigst jongetje bij de lift in het appartementencomplex van mijn Italiaanse vriend Marco, waar ik drie weken op de Dalmatiërs paste. Het zijn twee prachtexemplaren van honden en ik verzorg ze met alle plezier. Maar 101?! En dan twee aan twee uitlaten, stel je voor.

Wie van jullie is die Nederlandse?
De Weledelzeergeleerde Professor Mario Marino na zijn eerste college Fisiologie, de dag dat Argentinië en Nederland in het strijdperk traden voor het hockeygoud op de Olympische Spelen. Hij wilde na afloop van zijn college weten wie de Holandesa was van de twee Europese dames op de voorste rij (mijn Duitse studiegenote Maxi en ik), om me eraan te herinneren dat de strijd later die dag in alle hevigheid los zou barsten. Als we wonnen hadden ze liever niet dat ik me de week erop zou vertonen :) Ik mocht de afgelopen maanden graag luisteren naar de colleges van de meest charmante hoogleraar van de faculteit (met bijbehorende reputatie…). Zijn eerstvolgende legendarische uitspraak, toen we elkaar weken later - zilveren hockeyverdriet inmiddels vergeten - eens spraken: “Ik heb nog sperma uit Nederland”. Ehm... ok!?!? Hij fokt paarden en is erg geïnteresseerd in het Nederlandse warmbloedpaard. Vandaar.

Kun je het even opschrijven?
De oudste professor van Biochemie, Dra. Martha Beconi, tijdens mijn mondeling eindexamen Biochemie. Ik trof het die dag: ik mocht deze eminence grise die de pensioengerechtigde leeftijd al jaren geleden bereikt heeft, onderhouden met mijn kennis van de citroenzuurcyclus en alle andere processen in de energiehuishouding van onze cellen. Achteraf hoorde ik dat de vakgroep de schade probeert te beperken wat haar inmenging betreft, maar ze behoudt zich nog steeds het recht voor mondelinge examens zonder adjudant af te nemen. Ik had niet gedacht dat daar pen en papier aan te pas zouden komen. Ineens besefte ik dat ze doof is en me simpelweg niet begreep. Paniek!! Na 15 minuten non-communicatie kwam ik met de schrik en een zeventje vrij…

Wat vind je van “chicos”?
54-Jarige Argentijnse date tijdens een etentje in een knus restaurant in Palermo. Chicos? Enigszins verrast begon ik te denken aan zijn 27-jarige soortgenoten die ik zo nu en dan in kroeg of disco achter me aan krijg, die na een paar zinnen of danspassen met geopende muil de aanval openen en ongegeneeerd hun tong achter in mijn keel proberen te proppen. Ik schatte echter in dat mijn tafelgenoot van de geldende disco- annex meatmarket-mores weinig weet zou hebben en probeerde voorzichtig een politiek correct antwoord te formuleren. Fout!! Hij vroeg niet naar mijn ervaringen met de concurrentie maar naar mijn kinderwens! Inwendig schaterde ik het uit om de totaal tegenstrijdige associaties die dat ene woord opriep. Meneer was toe aan een tweede leg en had mij uitverkoren deze uit te broeden? Dacht met zijn vraag dit heikele onderwerp nog voor het toetje even tactisch af te tikken? De wederzijdse interpretatiefout was tekenend voor onze niet-corresponderende communicatiestijlen. Gedoemd te mislukken deze date…

WAAROM HIER?
Met stip de mij meest gestelde en eeuwig terugkerende vraag, van vele Argentijnen. Zo vaak, dat ik het standaardantwoord al een beetje beu begin te worden. Maxi en ik hebben een mini-competitie “Het Origineelste Antwoord op de Minst Originele Vraag”. Maxi wint meestal, die blinkt uit in het verzinnen van bizarre antwoorden. Niemand kan zich voorstellen waarom wij in godsnaam hier willen studeren. Ik heb al eerder geschreven over het nationale minderwaardigheidscomplex van de Argentijnen (zie mijn blog Hulde). Wie uit Europa komt wordt op een voetstuk gezet, Europa is het paradijs (crisis of niet). Op 8 november jl. was er een enorme demonstratie, halverwege 2012 begonnen echter de eerste protesten al (zie mijn blog Enjoy the ride).



*** Blog herschreven als column voor tangotijdschrift La Cadena ***


“Wie van jullie is de Holandesa?”
vraagt de Weledelzeergeleerde Professor Mario Marino na afloop van zijn eerste college Fysiologie, de dag dat Argentinië en Nederland het strijdperk betraden voor het Olympisch hockeygoud. Hij wilde graag weten wie van de twee Europese dames op de voorste rij (mijn Duitse studiegenote Maxi en ik) hij er aan moest herinneren dat de strijd later die dag in alle hevigheid zou losbarsten. Ik mag graag luisteren naar de colleges van de meest charmante hoogleraar van de faculteit, met bijbehorende reputatie… Zijn eerstvolgende legendarische uitspraak toen we elkaar weken later – zilveren hockeyverdriet inmiddels vergeten – spraken: “Ik heb nog sperma uit Nederland”. Ehm...?? Hij blijkt paarden te fokken en heeft veel bewondering voor het Nederlandse warmbloedpaard. Vandaar.

“Heb je er echt 101?”
vraagt een allerschattigst jongetje bij de lift in het appartementencomplex van mijn Italiaanse vriend Marco in Recoleta, waar ik drie weken op zijn Dalmatiërs paste. Het zijn twee prachtexemplaren van honden en ik verzorg ze met alle plezier. Maar 101?! En dan twee aan twee uitlaten, stel je voor.

“Kun je het even opschrijven?”
verzoekt de oudste professor van Biochemie, Dra. Martha Beconi, tijdens mijn mondeling eindexamen. Ik trof het die dag: ik mocht deze eminence grise, die de pensioengerechtigde leeftijd jaren geleden al passeerde, onderhouden met mijn kennis van de citroenzuurcyclus en de energiehuishouding van onze cellen. Achteraf hoorde ik dat de vakgroep de schade probeert te beperken wat haar inmenging betreft, maar ze behoudt zich nog steeds het recht voor examens zonder adjudant af te nemen. Pen en papier leken me onnodige accessoires tijdens een mondeling. Door haar vraag besefte ik me dat ze doof is en me simpelweg niet begreep. Paniek! Na vijftien minuten non-communicatie kwam ik met de schrik en een zeventje vrij…

“Wat vind je van chicos?”
knipoogt een 54-jarige Argentijn tijdens een etentje in een knus restaurant in Palermo. Chicos? Enigszins verrast moest ik denken aan zijn 27-jarige soortgenoten die na een paar zinnen of danspassen in kroeg of disco, met geopende muil de aanval openen en ongegeneerd hun tong achter in mijn keel proberen te proppen. Ik schatte in dat mijn tafelgenoot na twintig jaar huwelijk van de geldende meatmarket-mores weinig weet zou hebben, en probeerde voorzichtig een antwoord te formuleren. Fout! Hij vroeg niet naar mijn ervaringen met de concurrentie, maar naar mijn kinderwens. Inwendig schaterde ik het uit om de totaal tegenstrijdige associaties die dat ene woord opriep. Meneer was blijkbaar toe aan een tweede leg en had mij uitverkoren deze uit te broeden? De wederzijdse interpretatiefout was tekenend voor onze incompatibele communicatiestijlen. En tango dansen kon ‘ie ook al niet. Gedoemd te mislukken, deze dwaze date…

“WAAROM HIER??”
Met stip de meest gestelde en eeuwig terugkerende vraag. Maxi en ik doen een onderlinge competitie “Het Meest Originele Antwoord op de Minst Originele Vraag” omdat we het standaardantwoord een beetje beu zijn. Maxi wint meestal, die blinkt uit in het verzinnen van bizarre antwoorden. Niemand kan zich voorstellen waarom wij in godsnaam hier willen studeren, want – crisis of niet – Europa is het paradijs. De vraag doet me altijd weer realiseren hoe enorm bevoorrecht we zijn. Geboren te zijn in een vrij en welvarend land is voor ons zo vanzelfsprekend, maar eigenlijk heel uitzonderlijk.

Enjoy the ride

Juni 2012. Er lijkt een kleine exodus op gang gekomen vanuit Buenos Aires. Zodra de boodschappen, het biertje in de kroeg en een hap eten-buiten-de-deur duurder dreigen te worden dan in eigen land, mort het expatvolk. Wie niet vanwege familie, werk of studie hier gebonden is, maakt zijn afweging. Een vriendin van me gaat terug naar Nederland, om daar met haar Argentijnse echtgenoot een nieuw bestaan op te bouwen. Haar spaargeld laat ze echter hier maar op de bank staan. Zoveel pesos kon ze aan haar Nederlandse bank niet slijten. “Het is net Eftelinggeld”, verzuchtte ze: zodra je het terrein verlaat is het niets meer waard.

Pretpark Argentinië lijkt minder en minder in trek. In het sprookjesbos valt er nog geen onraad te bespeuren: als je op een paddenstoel gaat zitten komt er nog steeds de prachtigste tangomuziek uit. Er zijn watervallen, enorme gletsjers en prachtige landschappen te bewonderen. Er worden mooie potjes polo gespeeld, en veel voetbal. Maar de slagboom zit aardig op slot. De directie van het pretpark ziet er op toe dat u consumeert wat er binnen de poorten verkocht wordt. Te betalen in de munteenheid van het park. Om de economie tegen leegloop te beschermen is er een enorme de-dollarisering op touw gezet. Bedenk goed wat je met je laatste dollar doet, want ze zijn al maanden niet meer te krijgen. Slechts met toestemming van de AFIP (de belastingdienst), kun je er aan komen. Mits je aannemelijk kunt maken dat je het geld waarmee je ze wilt kopen op belastingvriendelijke wijze verzameld hebt. Gevolg: een uitgebreide zwarte markt waar een dollar inmiddels meer waard is dan een euro. De presidente van het pretpark moest deze week tandenknarsend toegeven dat ze nog ergens een slordige 3 miljoen dollar op een bankrekening had staan. Auw. Dat wordt pesificeren (nieuw Argentijns woord voor het omzetten van buitenlandse valuta in pesos).

Mensen die het bordje UITGANG hadden ontdekt (de gegoede middenklasse en hoger, die goed voor zichzelf kunnen zorgen en een ruime buffer op de bank hebben staan) protesteerden deze week met een zoveelste cacerolazo. Dat is een vreedzame manier van demonstreren waarbij men zoveel mogelijk lawaai probeert te maken, bijvoorbeeld door met een pollepel op potten en pannen slaan. Waren de eerste versies nog een beetje besmuikt vanaf de balkons in de betere wijken, bereikte deze inmiddels het plaza de Mayo in volle openbaarheid. Voor degenen die hun design-pannen niet aan een dergelijke brute behandeling wilden onderwerpen was er inmiddels een app beschikbaar voor de smartphone. Flink schudden dan komt er een hoop herrie uit. We leven in een democratie dus iedereen mag op zijn manier opkomen voor zijn rechten. Op internet werd het gebeuren echter volledig belachelijk gemaakt. Wie demonstreert om voedsel, onderwijs, vrijheid, gerechtigheid of werk, kan rekenen op begrip. Wie strijdt voor het recht om over dollars te kunnen beschikken zonder de belastingdienst te informeren waar het geld vandaan komt, kan dat duidelijk niet.

Behalve cacerolazos hadden we de overname van YPF, aanhoudende nationale territoriumdriften rond de Malvinas, een frauderende maar onaantastbare vice-president, de metro in Buenos Aires die van “niemand” is… never a dull moment. Of, om in pretparktermen te blijven, riemen vast en enjoy the ride. De komende weken heb ik vakantie, tijd om mijn ticket naar winterpretpark Nederland te boeken. Eens bedenken of mijn maag nog een rondje achtbaan Argentinië kan verdragen.

"Enjoy the ride" verscheen in mijn column Mi Buenos Aires pequeño, in het juni-nummer van tangotijdschrift La Cadena.