usa la cleta

usa la cleta

zondag 10 maart 2013

La esencia


Sábado por la tarde, escribiendo mi columna mensual. Me derrito, el sudor se desliza por mi espalda. Las nubes de una tormenta se acumulan sobre la ciudad y la humedad va a pasar el límite natural, una descarga esta noche será inevitable. Mi compañera Anke llega a casa, anuncia que esta noche su ex va a tocar. Festival de Tango Independiente, en la calle, en Boedo. Donde voy frecuentemente, a Pan & Arte, mi restaurante favorito. Bonito lugar, con su propio teatro, música en vivo, arte en la pared, comida deliciosa, pan fresco. A solo 10 minutos en bicicleta, bicisenda de puerta a puerta, perfecto.

Se pone más y más gris, cerramos las puertas y ventanas. Adentro el aire acondicionado nos sopla frescura mientras afuera la tormenta reúne a sus fuerzas. Gotas gordas caen, necesitamos entrar la ropa tendida! La lluvia previene que cosas acontecen. Cuando llueve es para los argentinos como la señal roja: quédate donde estás y no te muevas. Me temo que me estoy volviendo un poco argentina. Ya me imagino un aburrido sábado, con una película en el sofá. Anke dice que vayamos. Que nos tomemos el autobús en vez de la bici. Y un paraguas.

Acompañadas de relámpagos luminosos y truenos atronadores caminamos hasta la parada del colectivo. La lluvia sigue siendo maravillosamente apagado. La tormenta apenas nos golpea, sin embargo, produce una atmósfera bochornosa, cargada de expectativas. Hablamos y hablamos, Anke acaba de regresar de un largo viaje y el colectivo toma su tiempo. Al llegar a Boedo resulta que el festival al aire libre se movió hacia adentro, hacia el techo del teatro de Pan & Arte. Un espacio enorme, cubierto con una lona que a veces ondea peligrosamente en el viento. Caminamos hacia arriba, escuchamos música. Ya hay mucha gente, la tribuna en forma de escalera está llena. Nos paramos entre los otros, miramos, escuchamos, bebemos. La tormenta parece estar reflejada en el tango. Los feroces bandoneones la provocan, los furiosos violines la desatan. Pero nada nos puede dañar a nosotros, en la intimidad del desordenado techo teatral.

Encontramos al ex-novio, y sus compañeros de casa. Él cantará en el quinteto que toca a lo último. Una sorpresa cuando aparecen en el escenario con meros instrumentos de viento. Nunca antes escuché tango puro en forma de música de viento. Sus sonidos de terciopelo me pueden cautivar en cualquier tipo de música, y esta noche son intensamente hermosos, acariciando el alma; los tonos prolongados de los trombones, el resueño más pesado de la tuba, el toque suave de la trompeta. El staccato de la tuba parece hecho para el ritmo acompasado del tango, los demás instrumentos tejen a su alrededor una telaraña melódica, que conmueve en su serenidad. El canto expresa emoción, roza melancolía, cosecha por lo menos tantos aplausos como la música. La naturaleza parece una vez más reflejar la atmósfera de la música, la tormenta ahora está domada.

Doy las gracias a Anke, sin ella no hubiera salido. Ella me las da a mí, sin mí, se hubiera quedado en casa. Nos reímos y brindamos, alegre de que "mi" Pan & Arte se presentó a ella de manera tan especial. Nos prometemos solemnemente de llevarnos a más de estos lugares, los cuales, cada uno a su manera, encarnan la esencia de nuestra Buenos Aires. Para seguir descubriendo la hermosura que nos ofrece la ciudad. La próxima vez me toca a mí y yo voy a dejarme llevar con mucho placer.

De essentie


Zaterdagmiddag, ik schrijf aan mijn maandelijkse column. En smelt, de zweetdruppels glijden over mijn rug. Dikke donderwolken pakken zich samen boven de stad en de luchtvochtigheid gaat een door de natuur voorgeschreven limiet overschrijden, een uitbarsting zal vanavond onvermijdelijk zijn. Huisgenootje Anke komt thuis, kondigt aan dat haar ex vanavond optreedt. Festival de Tango Independiente, op straat, in Boedo. Ik kom daar geregeld, bij Pan&Arte, mijn lievelingsrestaurant. Fijne plek, met een eigen theater, regelmatig live muziek, kunst aan de muur, heerlijk eten, vers brood. Op 10 minuten fietsen, met fietspad van deur-tot-deur, perfect.

Het wordt grijzer en grijzer, we sluiten deuren en ramen. Binnen blaast de airco ons koelte toe terwijl buiten de storm zijn krachten verzamelt. Dikke druppels vallen, de was moet naar binnen! Regen betekent echter dat dingen niet doorgaan. Bij regen gaat voor Argentijnen het sein op rood: blijf zitten waar je zit en verroer je niet. Ik vrees een beetje Argentijns te worden. Zie al een saaie zaterdagavond voor me, met een filmpje op de bank. Anke zegt dat we gaan. Dat we de bus nemen in plaats van de fiets. En een paraplu mee.

Begeleid door bliksemflitsen en geduchte donderklappen lopen we richting bushalte. De regen blijft echter wonderwel uit. De storm raakt ons zijdelings, produceert vooralsnog slechts een broeierig sfeertje, dat verwachtingsvol stemt. We praten en praten, Anke is net terug van een lange reis en de bus neemt zijn tijd. Bij aankomst in Boedo blijkt het openlucht festival naar binnen verplaatst, naar het dak van het theater van Pan&Arte. Een enorme ruimte, overdekt met tentdoek, dat af en toe vervaarlijk klappert in de wind. We lopen naar boven, horen muziek. Er zijn al veel mensen, de trapvormige tribune zit vol. We staan tussen de anderen, kijken, luisteren, drinken wat. Het onweer lijkt zijn weerklank te vinden in de tango. De onstuimige bandoneons dagen het uit, de furieuze violen zwepen het op. Maar niets dat ons deren kan, daar in de intimiteit van een rommelig theaterdak.

De ex is er, en zijn huisgenoten. Hij zal zingen, in het kwintet dat als laatste optreedt. Een verrassing als ze op de bühne verschijnen met louter blaasinstrumenten. Nooit eerder hoorde ik tango puur in de vorm van blaasmuziek. Die fluwelen klanken kunnen me in elk soort muziek bekoren en vanavond zijn ze intens en zielstrelend mooi; de slepende tonen van de trombones, het zwaardere gehoempa van de tuba, het milde geschetter van de trompet. Het staccato van de tuba lijkt gemaakt voor het afgemeten ritme van de tango, de overige instrumenten spinnen daaromheen een melodieus web, dat ontroert in zijn sereniteit. De zang verwoordt emotie, brengt een ultieme streek melancholie aan, oogst minstens zoveel bijval als de muziek. De natuur lijkt zich wederom aan de sfeer te spiegelen, de storm is nu getemd.

Ik bedank Anke, zonder haar was ik de deur niet uitgegaan. Ze bedankt mij, zonder mij was ze thuis gebleven. We lachen en proosten, verheugd dat ze “mijn” Pan&Arte op deze buitengewoon bijzondere manier heeft leren kennen. We beloven plechtig elkaar naar meer van deze plekken mee te nemen, die ieder op eigen wijze de essentie van ons Buenos Aires belichamen, te blijven ontdekken hoeveel moois zij ons biedt. De volgende keer is het mijn beurt en ik ga me met alle plezier laten meeslepen.

zondag 16 december 2012

The questions of 2012


Do you really have 101 of them?
A cute little boy in front of the elevators in the apartment building of my Italian friend Marco, where I spent three weeks dog sitting the Dalmatians. They are the loveliest lady dogs and I take care of them with great pleasure. But 101?! And then walking them two by two, can you imagine.

Where’s the Dutchy?
The Well Very Learned Professor Mario Marino after his first lecture Physiology, the day that Argentina and the Netherlands would encounter each other in the Olympic arena for hockey gold. After his lecture he wanted to know who was supposed to be the Holandesa of the two European ladies in the front row (my German fellow student Maxi and I), to remind me that later that day battle would break loose. In case of Dutch victory they would very much appreciate my absence in class J The last four months I very much enjoyed listening to the lectures of the most charming professor of our faculty (with associated reputation ...). His next legendary statement, when we met a few weeks later – silver hockey sorrow forgotten - : "I still got semen from the Netherlands". Ehm .. ok!?!? Turned out he breeds horses and is interested in the Dutch warmblood. Hence.

Can you please write that down?
The oldest Professor of Biochemistry, Dra. Martha Beconi, during my oral final exam for Biochemistry. I was very fortunate that day: I got to entertain this eminence grise that reached her retirement age years ago, with my knowledge of the citric acid cycle and all other processes in the energy metabolism of our cells. Afterwards I heard that her department is trying to limit the collateral damage of her interference, but she still retains the privilege to take oral exams without an assistant teacher. I did not think I would be needing pen and paper. Suddenly I realized that she is deaf and simply did not understand me and my answers. Panic! After 15 minutes of non-communication, I got off with a fright and a meagre seven...

What about "chicos"?
54 Year-old Argentine date over dinner in a cosy little restaurant in Palermo. Chicos? Somewhat surprised, I began to think of his 27-year-old counterparts that occasionally chase me in pubs or discos, invariably starting their open mouthed attacks after a few sentences or dance steps, shamelessly stuffing my throat with their tongue. I estimated, however, that my dinner companion would not be completely up-to-speed with the prevailing disco/meat-market manners and gently tried to formulate a politically correct answer. Mistake! He did not ask about my experiences with the competition but inquired about my family-planning! Inwardly I laughed out loud about the completely conflicting associations caused by this single word. So he needed a second nest and chose me to hatch the eggs? So he presumed to tactically tackle the tricky matter just before dessert? The mutual interpretation errors were very indicative of our non-corresponding communication styles. Doomed to fail, this date...

WHY HERE?
By far the most frequently asked and ever recurring question of many Argentines. So often, that I got fed up a bit answering it. Maxi and I have a mini-competition "The Most Original Answer to Least Original Question". Maxi usually wins, she excels in bizarre answers. Nobody can imagine why the hell we want to study here. I have previously written about the national inferiority complex of the Argentines (see my blog Hulde - sorry, only in Dutch). Europeans are put on a pedestal, Europe is paradise (crisis or no crisis). On the 8th of November there was a mass demonstration, but the protests already started earlier in 2012 (see my blog Enjoy the ride – again GoogleTranslate will need to be your friend).

zaterdag 15 december 2012

De vragen van 2012


Heb je er echt 101?
Een allerschattigst jongetje bij de lift in het appartementencomplex van mijn Italiaanse vriend Marco, waar ik drie weken op de Dalmatiërs paste. Het zijn twee prachtexemplaren van honden en ik verzorg ze met alle plezier. Maar 101?! En dan twee aan twee uitlaten, stel je voor.

Wie van jullie is die Nederlandse?
De Weledelzeergeleerde Professor Mario Marino na zijn eerste college Fisiologie, de dag dat Argentinië en Nederland in het strijdperk traden voor het hockeygoud op de Olympische Spelen. Hij wilde na afloop van zijn college weten wie de Holandesa was van de twee Europese dames op de voorste rij (mijn Duitse studiegenote Maxi en ik), om me eraan te herinneren dat de strijd later die dag in alle hevigheid los zou barsten. Als we wonnen hadden ze liever niet dat ik me de week erop zou vertonen :) Ik mocht de afgelopen maanden graag luisteren naar de colleges van de meest charmante hoogleraar van de faculteit (met bijbehorende reputatie…). Zijn eerstvolgende legendarische uitspraak, toen we elkaar weken later - zilveren hockeyverdriet inmiddels vergeten - eens spraken: “Ik heb nog sperma uit Nederland”. Ehm... ok!?!? Hij fokt paarden en is erg geïnteresseerd in het Nederlandse warmbloedpaard. Vandaar.

Kun je het even opschrijven?
De oudste professor van Biochemie, Dra. Martha Beconi, tijdens mijn mondeling eindexamen Biochemie. Ik trof het die dag: ik mocht deze eminence grise die de pensioengerechtigde leeftijd al jaren geleden bereikt heeft, onderhouden met mijn kennis van de citroenzuurcyclus en alle andere processen in de energiehuishouding van onze cellen. Achteraf hoorde ik dat de vakgroep de schade probeert te beperken wat haar inmenging betreft, maar ze behoudt zich nog steeds het recht voor mondelinge examens zonder adjudant af te nemen. Ik had niet gedacht dat daar pen en papier aan te pas zouden komen. Ineens besefte ik dat ze doof is en me simpelweg niet begreep. Paniek!! Na 15 minuten non-communicatie kwam ik met de schrik en een zeventje vrij…

Wat vind je van “chicos”?
54-Jarige Argentijnse date tijdens een etentje in een knus restaurant in Palermo. Chicos? Enigszins verrast begon ik te denken aan zijn 27-jarige soortgenoten die ik zo nu en dan in kroeg of disco achter me aan krijg, die na een paar zinnen of danspassen met geopende muil de aanval openen en ongegeneeerd hun tong achter in mijn keel proberen te proppen. Ik schatte echter in dat mijn tafelgenoot van de geldende disco- annex meatmarket-mores weinig weet zou hebben en probeerde voorzichtig een politiek correct antwoord te formuleren. Fout!! Hij vroeg niet naar mijn ervaringen met de concurrentie maar naar mijn kinderwens! Inwendig schaterde ik het uit om de totaal tegenstrijdige associaties die dat ene woord opriep. Meneer was toe aan een tweede leg en had mij uitverkoren deze uit te broeden? Dacht met zijn vraag dit heikele onderwerp nog voor het toetje even tactisch af te tikken? De wederzijdse interpretatiefout was tekenend voor onze niet-corresponderende communicatiestijlen. Gedoemd te mislukken deze date…

WAAROM HIER?
Met stip de mij meest gestelde en eeuwig terugkerende vraag, van vele Argentijnen. Zo vaak, dat ik het standaardantwoord al een beetje beu begin te worden. Maxi en ik hebben een mini-competitie “Het Origineelste Antwoord op de Minst Originele Vraag”. Maxi wint meestal, die blinkt uit in het verzinnen van bizarre antwoorden. Niemand kan zich voorstellen waarom wij in godsnaam hier willen studeren. Ik heb al eerder geschreven over het nationale minderwaardigheidscomplex van de Argentijnen (zie mijn blog Hulde). Wie uit Europa komt wordt op een voetstuk gezet, Europa is het paradijs (crisis of niet). Op 8 november jl. was er een enorme demonstratie, halverwege 2012 begonnen echter de eerste protesten al (zie mijn blog Enjoy the ride).



*** Blog herschreven als column voor tangotijdschrift La Cadena ***


“Wie van jullie is de Holandesa?”
vraagt de Weledelzeergeleerde Professor Mario Marino na afloop van zijn eerste college Fysiologie, de dag dat Argentinië en Nederland het strijdperk betraden voor het Olympisch hockeygoud. Hij wilde graag weten wie van de twee Europese dames op de voorste rij (mijn Duitse studiegenote Maxi en ik) hij er aan moest herinneren dat de strijd later die dag in alle hevigheid zou losbarsten. Ik mag graag luisteren naar de colleges van de meest charmante hoogleraar van de faculteit, met bijbehorende reputatie… Zijn eerstvolgende legendarische uitspraak toen we elkaar weken later – zilveren hockeyverdriet inmiddels vergeten – spraken: “Ik heb nog sperma uit Nederland”. Ehm...?? Hij blijkt paarden te fokken en heeft veel bewondering voor het Nederlandse warmbloedpaard. Vandaar.

“Heb je er echt 101?”
vraagt een allerschattigst jongetje bij de lift in het appartementencomplex van mijn Italiaanse vriend Marco in Recoleta, waar ik drie weken op zijn Dalmatiërs paste. Het zijn twee prachtexemplaren van honden en ik verzorg ze met alle plezier. Maar 101?! En dan twee aan twee uitlaten, stel je voor.

“Kun je het even opschrijven?”
verzoekt de oudste professor van Biochemie, Dra. Martha Beconi, tijdens mijn mondeling eindexamen. Ik trof het die dag: ik mocht deze eminence grise, die de pensioengerechtigde leeftijd jaren geleden al passeerde, onderhouden met mijn kennis van de citroenzuurcyclus en de energiehuishouding van onze cellen. Achteraf hoorde ik dat de vakgroep de schade probeert te beperken wat haar inmenging betreft, maar ze behoudt zich nog steeds het recht voor examens zonder adjudant af te nemen. Pen en papier leken me onnodige accessoires tijdens een mondeling. Door haar vraag besefte ik me dat ze doof is en me simpelweg niet begreep. Paniek! Na vijftien minuten non-communicatie kwam ik met de schrik en een zeventje vrij…

“Wat vind je van chicos?”
knipoogt een 54-jarige Argentijn tijdens een etentje in een knus restaurant in Palermo. Chicos? Enigszins verrast moest ik denken aan zijn 27-jarige soortgenoten die na een paar zinnen of danspassen in kroeg of disco, met geopende muil de aanval openen en ongegeneerd hun tong achter in mijn keel proberen te proppen. Ik schatte in dat mijn tafelgenoot na twintig jaar huwelijk van de geldende meatmarket-mores weinig weet zou hebben, en probeerde voorzichtig een antwoord te formuleren. Fout! Hij vroeg niet naar mijn ervaringen met de concurrentie, maar naar mijn kinderwens. Inwendig schaterde ik het uit om de totaal tegenstrijdige associaties die dat ene woord opriep. Meneer was blijkbaar toe aan een tweede leg en had mij uitverkoren deze uit te broeden? De wederzijdse interpretatiefout was tekenend voor onze incompatibele communicatiestijlen. En tango dansen kon ‘ie ook al niet. Gedoemd te mislukken, deze dwaze date…

“WAAROM HIER??”
Met stip de meest gestelde en eeuwig terugkerende vraag. Maxi en ik doen een onderlinge competitie “Het Meest Originele Antwoord op de Minst Originele Vraag” omdat we het standaardantwoord een beetje beu zijn. Maxi wint meestal, die blinkt uit in het verzinnen van bizarre antwoorden. Niemand kan zich voorstellen waarom wij in godsnaam hier willen studeren, want – crisis of niet – Europa is het paradijs. De vraag doet me altijd weer realiseren hoe enorm bevoorrecht we zijn. Geboren te zijn in een vrij en welvarend land is voor ons zo vanzelfsprekend, maar eigenlijk heel uitzonderlijk.

Enjoy the ride


Juni 2012. Er lijkt een kleine exodus op gang gekomen vanuit Buenos Aires. Zodra de boodschappen, het biertje in de kroeg en een hap eten-buiten-de-deur duurder dreigen te worden dan in eigen land, mort het expatvolk. Wie niet vanwege familie, werk of studie hier gebonden is, maakt zijn afweging. Een vriendin van me gaat terug naar Nederland, om daar met haar Argentijnse echtgenoot een nieuw bestaan op te bouwen. Haar spaargeld laat ze echter hier maar op de bank staan. Zoveel pesos kon ze aan haar Nederlandse bank niet slijten. “Het is net Eftelinggeld”, verzuchtte ze: zodra je het terrein verlaat is het niets meer waard.

Pretpark Argentinië lijkt minder en minder in trek. In het sprookjesbos valt er nog geen onraad te bespeuren: als je op een paddenstoel gaat zitten komt er nog steeds de prachtigste tangomuziek uit. Er zijn watervallen, enorme gletsjers en prachtige landschappen te bewonderen. Er worden mooie potjes polo gespeeld, en veel voetbal. Maar de slagboom zit aardig op slot. De directie van het pretpark ziet er op toe dat u consumeert wat er binnen de poorten verkocht wordt. Te betalen in de munteenheid van het park. Om de economie tegen leegloop te beschermen is er een enorme de-dollarisering op touw gezet. Bedenk goed wat je met je laatste dollar doet, want ze zijn al maanden niet meer te krijgen. Slechts met toestemming van de AFIP (de belastingdienst), kun je er aan komen. Mits je aannemelijk kunt maken dat je het geld waarmee je ze wilt kopen op belastingvriendelijke wijze verzameld hebt. Gevolg: een uitgebreide zwarte markt waar een dollar inmiddels meer waard is dan een euro. De presidente van het pretpark moest deze week tandenknarsend toegeven dat ze nog ergens een slordige 3 miljoen dollar op een bankrekening had staan. Auw. Dat wordt pesificeren (nieuw Argentijns woord voor het omzetten van buitenlandse valuta in pesos).

Mensen die het bordje UITGANG hadden ontdekt (de gegoede middenklasse en hoger, die goed voor zichzelf kunnen zorgen en een ruime buffer op de bank hebben staan) protesteerden deze week met een zoveelste cacerolazo. Dat is een vreedzame manier van demonstreren waarbij men zoveel mogelijk lawaai probeert te maken, bijvoorbeeld door met een pollepel op potten en pannen slaan. Waren de eerste versies nog een beetje besmuikt vanaf de balkons in de betere wijken, bereikte deze inmiddels het plaza de Mayo in volle openbaarheid. Voor degenen die hun design-pannen niet aan een dergelijke brute behandeling wilden onderwerpen was er inmiddels een app beschikbaar voor de smartphone. Flink schudden dan komt er een hoop herrie uit. We leven in een democratie dus iedereen mag op zijn manier opkomen voor zijn rechten. Op internet werd het gebeuren echter volledig belachelijk gemaakt. Wie demonstreert om voedsel, onderwijs, vrijheid, gerechtigheid of werk, kan rekenen op begrip. Wie strijdt voor het recht om over dollars te kunnen beschikken zonder de belastingdienst te informeren waar het geld vandaan komt, kan dat duidelijk niet.

Behalve cacerolazos hadden we de overname van YPF, aanhoudende nationale territoriumdriften rond de Malvinas, een frauderende maar onaantastbare vice-president, de metro in Buenos Aires die van “niemand” is… never a dull moment. Of, om in pretparktermen te blijven, riemen vast en enjoy the ride. De komende weken heb ik vakantie, tijd om mijn ticket naar winterpretpark Nederland te boeken. Eens bedenken of mijn maag nog een rondje achtbaan Argentinië kan verdragen.

"Enjoy the ride" verscheen in mijn column Mi Buenos Aires pequeño, in het juni-nummer van tangotijdschrift La Cadena.

woensdag 12 september 2012

En aquel otoño triste


De herfst begon heftig en meedogenloos dit jaar. Er waren maar liefst 14 levens te betreuren nadat er een storm op orkaankracht de stad had doorkruist. Nou zijn we best wat gewend hier qua slecht weer, maar het gemiddelde zomeronweer – hoe angstaanjagend ook - tilt geen bomen uit de grond of daken van de stadions. Dat komt slechts verkoeling brengen op oververhitte dagen, met veel tamtam een beetje onrust stoken, als een blaffende hond die niet bijt. Maar dit keer was het menens. De woeste kracht van de natuur kwam slachtoffers eisen. Het verkeer moest nog dagenlang ontwortelde en gespleten bomen ontwijken. Het gebeurde namelijk vlak voor Pasen en de voltallige plantsoenendienst was blijkbaar met verlof of wordt niet doorbetaald tijdens feestdagen. In sommige wijken was geen stroom tijdens de Paasdagen. Uit protest werden er snelwegblokkades opgeworpen. Het startschot voor deze herfst had niet harder kunnen klinken.

Normaal gesproken klinkt dat startschot meer als een soort rokjesdag, maar dan de Argentijnse inverse daarvan. Klimatologisch gezien zouden beide in theorie op dezelfde dag kunnen vallen, ergens in april. Maar terwijl het frivole en bijna feestelijke gevoel van rokjesdag lentekriebels aankondigt en een seizoen vol zon, warmte en oneindig plezier inluidt, kan winterjasdag toch niets anders zijn dan de droeve boodschapper van kou, donkere dagen, griep en winterdepressies. Als bij toverslag de winterjas het straatbeeld overheerst, lijkt het geheime teken van de aangeboren barometer gegeven en gevoeld. Het ruikt dan ook ineens verdacht vaak naar mottenballen in de bus en de metro.

Najaar dus, tijd om lekker bij de kachel en bij elkaar te kruipen. Warmte zoeken bij de medemens en schuilen voor de kou. Mijn huisgenoot gaat nog vaker dan in de zomer tango dansen. “Dan weet ik weer even hoe het voelt om een vrouw vast te houden” zegt hij altijd voor de grap. Maar in elke grap schuilt een kern van waarheid, nietwaar? Ik vraag me af hoeveel mensen eigenlijk (tango) dansen om – bewust of onbewust – warm intermenselijk contact te voelen. We raken elkaar zo weinig aan tegenwoordig. Andersom is vastroesten in een vertrouwde omhelzing ook mogelijk. Dat leerde ik van een lieve oude dame op mijn dansles. Ze had haar hele leven met maar één man gedanst (misschien moeten we dat niet al te letterlijk opvatten maar voor de dramatiek van het verhaal werkt het wel). Nadat haar man overleden was, had ze ontdekt dat ze helemaal opnieuw moest leren dansen. Als in een oude langspeelplaat hadden de jaren samen hun groeven ingesleten. Het kostte haar moeite om met anderen te dansen. Ze was enorm geschrokken van de sfeer in de milonga’s, waar ze de heren onderling had horen praten over de dames. Ze vertrouwde me toe dat het er grof aan toe ging. In de bescherming van de echtelijke cocon had ze geen weet gehad van de hatelijkheden en het geroddel.

Vanwege deze wetenschap en een dringende behoefte aan vrolijkheid neig ik de laatste tijd meer naar de salsa. Nu de blaadjes hier van de bomen vallen en het donkere seizoen begint, wil ik de op de loer liggende herfstdip geen voedingsbodem geven. Dansen: sí! Trieste tango’s: no.

Uit: En aquel otoño triste
Tekst/muziek Orison Moya Medina

Han caído muchas hojas 
del otoño de la vida
han pasado tantas cosas
que dificil olvidar
solo veo en cada hoja
el instante en que te fuiste
y cuanto amor me dejaste
en aquel otoño triste.






"En aquel otoño triste" verscheen in mijn column Mi Buenos Aires pequeño, in het aprilnummer van tangotijdschrift La Cadena.

maandag 6 augustus 2012

Don’t lie to me Argentina


Laten we het weer eens over geld hebben. Niet over moneditas deze keer, in het openbaar vervoer kunnen we tegenwoordig ook met onze tarjeta SUBE of Monedero terecht: kleine vooruitgang, enorm plezier. Nee, laten we het even macro houden. Money makes the world go round nietwaar? Een waarheid als een koe waarmee u en ik ons dagelijks geconfronteerd zien en die de emoties tot extreme hoogte kan doen oplopen. In december 2011 was het precies tien jaar geleden dat de Argentijnse overheid aankondigde dat zij haar buitenlandse schuld van USD 95 miljard niet kon terugbetalen. Een enorme crisis en volksopstand braken uit. Om te voorkomen dat de banken zouden omvallen werden alle tegoeden bevroren. Niemand kon aan zijn geld – of wat daar überhaupt nog van restte – komen. Anno nu is het nauwelijks voor te stellen wat voor strijdtoneel Buenos Aires destijds geweest is, maar de beelden van de opstand die met veel geweld door de politie onderdrukt werd, sneden me door de ziel.

Een terugblik op tien jaar Argentijnse economie levert helaas geen optimistisch plaatje op, ondanks de groei van de afgelopen jaren. Het saneren van de schuld en de overheidsuitgaven is nog altijd een zware opgave. In 2010 kwam het zelfs zo ver dat presidente Kirchner de directeur van de centrale bank op niet geheel politiek correcte wijze ontsloeg, omdat hij het niet eens was met het gebruiken van de nationale reserves (het zogenaamde bicentenario fonds) voor het aflossen van de staatsschuld. Een prachtige politieke klucht, gelardeerd met dagelijkse porties smulnieuws, maar gebaseerd op het trieste feit dat de staatsschuld een loden last is die het land beperkt en verlamt.

Inflatiebestendig is de Argentijnse economie ook nog steeds niet. Eén keer met je ogen knipperen en de prijzen zijn weer omhoog gegaan. De regering K speelt mooi weer, terwijl iedereen er elke dag getuige van is dat de officiële cijfers niet kloppen. Onlangs kondigde The Economist in het artikel ‘Don’t lie to me Argentina’ aan niet langer gebruik te zullen maken van de statistieken van de INDEC (het Argentijnse Centraal Bureau voor de Statistiek). De inflatiecijfers die sinds 2007 gepubliceerd zijn, 5 tot 11% per jaar, gaan plaats maken voor meer realistische, minstens dubbel zo hoge, cijfers van de inflatiespecialist PriceStats. De overheid goochelt graag met getallen en is zelfs tot manipulatie van de Big Mac Index overgegaan. Dez index, berekend door hetzelfde financiële tijdschrift, vergelijkt globaal de prijzen van het paradepaardje van de welbekende hamburgergigant met de grote M. Inmiddels staat de dubbeldikke hamburger hier niet meer prominent op de kaart. Hij is er wel, maar weggemoffeld op een onopvallende prijslijst. Iedereen die, niet afgeschrikt door zijn nutritieve waarde, er eentje wil verorberen kan hem dus gewoon bestellen. Bij het afrekenen blijkt MacDonald’s welwillend partner in crime van de knoeiende K’s: de Big Mac gaat voor ongeveer de helft van de werkelijke prijs over de toonbank....

Mocht u nog een tangotripje richting Buenos Aires gepland hebben: komt u vooral in grote getale eurootjes in de tango-industrie en in de Argentijnse economie pompen. Zorgt u wel dat u een beetje goed in de slappe was zit en wacht u niet tot de prijzen echt de pan uit rijzen. In dat geval kunt u uiteraard uw toevlucht nemen tot zo’n afgeprijsde Big Mac. Maar wees eens eerlijk: u heeft toch ook liever een flinke, malse bife?


"Don't lie to me Argentina" verscheen in mijn maandelijkse column Mi Buenos Aires Pequeño in het maartnummer van tango-tijdschrift La Cadena.